WŁADYSŁAW KOSTRZEWSKI - 1948 - 2020.

Lekarz i działacz „Solidarności”.

Władysław Kostrzewski urodził się 15 września 1948 r. w Gliwicach.
W 1974 r. ukończył Wydział Lekarski Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach.
Trzy lata później uzyskał specjalizację z anestezjologii.

W 1975 r. rozpoczął pracę w Zakładzie Opieki
Zdrowotnej (ZOZ) w Bytomiu, następnie w latach
1975–1977 był asystentem w ZOZ w Kolbuszowej
(woj. podkarpackie).
W listopadzie 1979 r. wrócił na stałe do Gliwic
i zatrudnił się jako anestezjolog w Szpitalu Miejskim
nr 1 (przy ul. Tadeusza Kościuszki 29), z którym był
związany do 2004 r. Po powstaniu NSZZ „Solidarność”
aktywnie zaangażował się w działalność
tej organizacji.
Od września do grudnia 1980 r. był członkiem Komitetu
Założycielskiego NSZZ „Solidarność” ZOZ w Gliwicach,
a od grudnia 1980 r. przewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” ZOZ
w Gliwicach. Działał również w miejskich strukturach związku, m.in. przyczynił się
do podjęcia decyzji o przekształceniu nowo budowanego Domu Organizacji
Społeczno-Politycznych, w którym obok Komitetu Miejskiego PZPR miały mieć
również swoją siedzibę organizacje afiliowane i stronnictwa satelickie,
w szpital ginekologiczno-położniczy, a domu szkoleń Związku Socjalistycznej
Młodzieży Polskiej –
w przedszkole.

W 1981 r. został
współpracownikiem
Komitetu Obrony
Więzionych za
Przekonania.
Na krótko przed
wprowadzeniem stanu
wojennego był jednym
z opiekunów grupy dzieci gliwickich działaczy NSZZ „Solidarność” zaproszonych do
Francji przez związkowców z Nantes. W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 r. zorganizował
zwożenie karetkami do szpitala miejskiego działaczy NSZZ „Solidarność”,
którzy dzięki temu uniknęli aresztowania, a następnie weszli w skład
tzw. Drugiego Garnituru Gliwickiej Delegatury RKW NSZZ „Solidarność”
Regionu Śląsko-Dąbrowskiego. Kostrzewski kierował w nim pionem medycznym.

Zaangażowany był również w druk i kolportaż „Biuletynu II Garnituru Delegatury
Gliwickiej RKW NSZZ »Solidarność« Regionu Śląsko-Dąbrowskiego” oraz ulotek.
Zatrzymany 5 marca 1982 r., został internowany. Osadzony w ośrodkach odosobnienia
w Zabrzu-Zaborzu (marzec 1982 r.), Uhercach (marzec–kwiecień 1982 r.) oraz
Załężu k. Rzeszowa (kwiecień–lipiec 1982 r. ). W tym ostatnim uczestniczył
w miesięcznej głodówce z powodu niesprawiedliwego traktowania internowanych
chorych. W jej wyniku został zwolniony z internowania i powrócił do Gliwic.

W latach 1982–1988 był rozpracowywany przez Służbę Bezpieczeństwa w ramach
Sprawy Operacyjnego Rozpracowania kryptonim „Balon”. Wielokrotnie zatrzymywany
i przeszukiwany. W latach 1983–1989 był współpracownikiem
Solidarności Walczącej.
Zorganizował grupę charytatywną, która udzielała pomocy rodzinom internowanych
i więzionych. Od 1982 do 1989 r. aktywnie uczestniczył w działalności
Duszpasterstwa Ludzi Pracy w parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Gliwicach.
Od 1983 r. pomagał w organizacji Dni (Tygodni) Kultury Chrześcijańskiej
w Gliwicach.
Od listopada 1988 r. był członkiem działającego jawnie w strukturach służby zdrowia
Tymczasowego Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność”, a po ponownej
legalizacji związku w 1989 r. został przewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ
„Solidarność” ZOZ w Gliwicach.
W 2000 r. został odznaczony Złotym Medalem Solidarności Śląsko-Dąbrowskiej,
a w 2007 r. Krzyżem Semper Fidelis.
Od 2013 r. był na emeryturze, mieszkał w Gliwicach.

18 października 2020 roku odszedł do domu Pana.
Cześć Jego Pamięci !