22.01.2016. Rocznica Powstania Styczniowego

153 lata temu Komitet Centralny Narodowy, który wyewoluował z wcześniejszych form organizacyjnych obywatelskich grup reformatorsko-rewolucyjnego nacisku na władze carskie reprezentowane w Królestwie Polskim przez Księcia Konstantego,

ogłosił się Tymczasowym Rządem Narodowym. Datę tę przyjmuje się jako początek Powstania Styczniowego. Bezpośrednim powodem buntu i zrywu Polaków była tzw. „branka”, czyli przymusowy pobór do wojska carskiego, które wówczas równało się wielodziesięcioletniej, morderczej służbie, śmierci lub kalectwu.

Jest styczeń. Pomyślmy o tych, którzy właśnie wtedy podjęli walkę na śmierć i życie. W opinii historyków Powstanie Styczniowe pomimo wielu ofiar położyło fundamenty pod niepodległość przyszłej II Rzeczpospolitej. Ciekawym jest też słabo dyskutowany aspekt międzynarodowej solidarności innych odwiecznych wrogów Polski; Austrii i Prus, które starały się bezpośrednio i pośrednio utrudnić Polakom walkę o niepodległość z Rosją.

W opracowaniu SŻAKiWP w Krakowie z 2013 roku; „Kraków i Małopolska w Powstaniu Styczniowym” zamieszczono kopię „Obwieszczenia” namiestnika cesarza Austro-Węgier zabraniającego współpracy i pomocy powstańcom, a także niekontrolowanego posiadania i posługiwania się wszelkiego rodzaju bronią palną.

W zakładce Archiwum – Historia ( - Ważniejsze daty z Powstania Styczniowego ) reprodukowane są strony chronologii wydarzeń, z publikacji poświęconej Powstaniu, zawierających ciekawe materiały przygotowane na Konferencję Naukową zorganizowaną w Brześciu na Białorusi 23-25 maja 2003 roku.