01.11.2017. Pamiętamy Powstanie Lwowskie.

Dzień Wszystkich Świętych w tym roku był pochmurny i ponury ale jak zawsze nasze cmentarze były pełne światła. Pamiętamy o naszych bliskich, którzy odeszli, zastanawiamy nad śmiercią, która na wszystkich czeka, zamyślamy nad sensem życia.
W zapadającym mroku pogłębiamy refleksję również nad tymi, którzy nie mają rodzin, umierają w samotności, w odosobnieniu. Być może w takich chwilach przychodzi nam na myśl piosenka Krzysztofa Klenczona – Biały Krzyż. Krzyż na mogile żołnierza, który zginął w walce o to byśmy mogli żyć
w wolnym kraju, używać w mowie polskiego języka, pielęgnować
i cieszyć się dobrami polskiej kultury.

1 listopada pamiętamy niezwykły w naszej historii zryw młodzieży polskiej Lwowa, która tego dnia w 1918 roku powstała przeciw ukraińskim jednostkom austriackiej armii, zajmującym ich miasto
i proklamującym je stolicą wolnej Ukrainy.
Po 22 dniach walk Lwów został oswobodzony
a nadciągające z odsieczą jednostki nowo tworzącej się
armii polskiej wkrótce wsparły powstańców.

Określenie „Powstanie Lwowskie” w informacyjnej sieczce Internetu często odnosi się do lwowskiego odcinka akcji „Burza” podczas zorganizowanych przez Armię Krajową działań na zapleczu wojsk niemieckich w trakcie II wojny światowej. Wydaje się jednak, że wobec szerokiego zasięgu akcji AK trudno jest wyodrębnić Lwów jako obszar tych działań w sposób historycznie tak zamienny. Tymczasem pozostała prawda, historia i sztuka, która w artystyczny sposób ukazywała czyn młodych Polaków ( jak obraz Wojciecha Kossaka – Orlęta Lwowskie w obronie Cmentarza Łyczakowskiego - powyżej ). Pozostała nekropolia polska we Lwowie. Pozostała pamięć, którą, jak ojcowie nasi, czcimy tradycyjnie tego dnia.